In memoriam.

Bono is geboren op 1 september 2003, en ingeslapen op 1 augustus 2015. Hij is uiteraard vanaf dag 1 met Scooby-Doe mee op pad geweest. Hij was erbij op die eerste dag (2 januari 2007) met nog zeven andere, voor hem vreemde honden. Bono was een geboren leider, en andere honden voelden dat heel goed aan. Bono hoefde niks af te dwingen, de andere honden hadden respect voor hem, tot aan zijn dood. Als hij vond dat honden te druk waren, dan dreef hij ze bijvoorbeeld uit elkaar. En om nog maar een voorbeeld te geven, te vrijpostige honden, veelal jonge honden, die in het begin te weinig respect toonden voor andere soortgenootjes, die werden door hem op hun plaats gezet. Op een correcte manier.

Bono was een standvastige, stabiele hond. We zijn begonnen bij de puppy cursus, en hebben daarna nog het hele traject doorlopen bij Honden Club Oud Woensel. Samen hebben we alle diploma’s weten binnen te slepen, tot en met het GG3 (tegenwoordig heet dat Obedience 3). Door zo intensief met hem te trainen en hem iedere dag mee op pad te nemen, hadden Bono en ik een hele goede sterke band. We begrepen elkaar, konden als het ware met elkaar lezen en schrijven. Hij was een echte werkhond, werkte heel graag voor me. Ik kon ook een hond aanlijnen en Bono de riem in zijn bek geven. Hij liep dan met een aangelijnde hond. En denk maar niet dat zo’n hond dan met hem aan de haal ging, hahaha… Nee, ze liepen braaf mee. En als ze een andere kant op wilden gaan, dan trok hij ze wel weer in het gareel. Kortom, Bono was een geweldenaar, en verdiend het dan ook om hier speciaal vermeld te worden. Bijna twaalf is hij geworden. Helaas was hij ziek, gelukkig voor hem heeft het niet lang geduurd om echt ziek rond te lopen. Hij zag nog goed, hoorde nog goed, had nog een prima gangwerk.. maar hij had longkanker. Zijn ene long was al nagenoeg helemaal opgevreten door de tumor. Dan merk je weer hoe hard honden voor zichzelf zijn. Bono vond het afscheid ook moeilijk. Het was voor het eerst dat ik in die laatste korte periode, een hond heb zien huilen. En mijn hart brak op het moment dat hij me negeerde, de dag voordat we hem in zouden laten slapen. De tranen liepen toen ook over mijn eigen gezicht. Waarop hij toch zijn kop naar me toe draaide en me over mijn gezicht likte. En toen zag ik weer tranen bij mijn kanjer, mijn geweldenaar. De volgende dag hebben we afscheid van hem genomen. Dat was zwaar, maar goed. Goed voor onze lieve Bono die ons altijd trouw gebleven is, ons leven verrijkt had gedurende zijn hele leven.

Bono ligt in het Scooby-Doe bos begraven. Daar heeft hij een mooi plaatsje gekregen, een mooie gedenkplek.

Dankjewel lieve Bono voor alles wat je ons gegeven hebt.